Parabens!!!

Parabens... como palabra-resumen, como concepto-llave, como grito agónico también, llave inglesa en mano! A tod@s los que habéis hecho posible un espacio para la reflexión y la creación, un espacio vacío-lleno de credulidad y voluntad, en una ciudad infame, despiadada con la diferencia, una ciudad simpática con el odio zafio de aquell@s que odian las aristas: una ciudad redonda, parmenídea, igual a sí misma.
Atocha Alta 14.
AA14.
En esta semana de descanso dominical casi-permanente una tarea titánica se impone a cientos de nosotr@s (un ciento al menos, no?): abrir puertas-orejas a l@s que pregunten por las instrucciones del artefacto-casa. Es nuestra responsabilidad pertenecer y pertenecernos. Parabens!

Ahí va la primera programación:

A Cultura pre(o)kupa

De ningures, ou do silencio máis absoluto e violento, sae un anaco de libertade e compromiso na cidade das metades a medias. Un espazo liberado, un espazo por liberar. Co seu nacemento volven á miña memoria as imaxes dunha Corunha atlántica, sen torres nin falos. Unha Corunha femia, pero non feminizada, de portas abertas ao absoluto e frío mar.
Okupar é, ou pode ser, tomar o corpo para sí e para os que forman a nosa corporeidade íntima. Agrupar e conxugar toda unha serie de forzas, expropiar á máquina capitalista do suor de moitos de nós, que de tanta rixidez estamos xa inmobeis.
Comprometerse ca vida de cada un de nós e facela máis habitable: destripar o monstruo: a primaveira.
O 14 de marzo comeza no barrio unha historia que xa pertence ao acontecer. Falando dela non lle facemos ningún ben. Hai que okuparse dela.
Animo!!

Concentración de apoio a Carlos Cela