tag:blogger.com,1999:blog-353073702008-05-04T16:26:03.855+02:00BaixaculturaDavid A. Lareohttp://www.blogger.com/profile/02434892872223060512noreply@blogger.comBlogger19125tag:blogger.com,1999:blog-35307370.post-80352498247035462572008-04-27T20:29:00.003+02:002008-04-27T20:54:34.085+02:00Panóptico<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.lemoyne.edu/philosophy/images/foucault.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px;" src="http://www.lemoyne.edu/philosophy/images/foucault.gif" border="0" alt="" /></a><br />La palabra panóptico apareció en mi vocabulario allá por el año 98, peleando contra la Institución Educativa por hacerme un hueco en la insufrible maraña de precariedades organizadas que conforman el (sabio) mercado laboral. En aquel tiempo era menester "gestionar" con gran diligencia las 35000 pesetillas que mi familia (hermano, padres, abuelos,...) facilitaba para tan noble causa, a saber, labrarse un futuro (una comuna de seis personas, los quesos de tetilla y los chorizos de casa permitían, junto con las verduleras de la plaza de abastos que los niveles de hierro se mantuviesen dentro de lo saludable). En esa precariedad "relativa" (pues la elasticidad de las pesetas de aquella época era increible) comencé a frecuentar lecturas tan anódinas como los anuarios del Banco de España u otras fuentes igualmente aburridas e insulsas. Yo quería ser como Michel Foucault o Roland Barthes, hasta flirteaba con los buenos mozos que convivían conmigo intentando despertar un germen de homosexualidad latente, pero nada... ni mi capacidad investigadora estaba a la altura del calvo insigne, ni mi prosa era tan sensual como la del francecito peleón, ni mis microensayos pasaban de ser folio y tinta.<br />En aquel entonces una prisión se convirtió para siempre en una máquina atravesada en su conjunto por estrategias de poder-dominación. Poco a poco he ido ampliando esa concepción Benthamiana a otros "artefactos" más o menos panópticos, como la Universidad (el aula), las discotecas (manguta incluído), las ciudades, Internet,...<br />Aquel hombrecito siniestro, vestido "a la republicana", que tanto me recordaba a la hormiga Ferdi me mostró en sus incomprensibles lecciones que la filosofía podía ser todo lo que uno quisiese de ella, pero nunca una servil herramienta para la dominación. Comprender aquellas lecciones (ahora sé que el pobre Foucault no tenía demasiada culpa) era un ejercicio excesivo para nuestras mentes embotadas de kalimotxo, licor-café y ácido lisérgico. Aquellas tardes de Moral (ese era el nombre que recibía la asignatura en el plan de estudios, nombre que nunca nadie se atrevió a cuestionar) podían ser un suplicio de dos horas o una liberación infinita.<br />Muchas gracias,... Michel.David A. Lareohttp://www.blogger.com/profile/02434892872223060512noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-35307370.post-7518874048895599252008-04-25T13:59:00.002+02:002008-04-25T14:11:43.910+02:00BalcadeliaTamén o malgusto (fixádevos nas tipas que acompañan sempre aos líderes postbalcánicos, tipo Eugene Hütz ou o Shantel mesmo) pode ter o seu punto de trasgresión. Gostaríame atopar un artista capaz de darlle ese aire liberador ao flamenco, non si?? (co perdón de Enriquinho Morente...)<br /><object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/gViaOYgV8yI&amp;hl=en"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/gViaOYgV8yI&amp;hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="355" width="425"></embed></object><br /><br /><br />É ben certo que nunha cidade condenada á imitación e fraudoplexia textil non podería haber outro lugar onde a música balcánica prendese a mecha. A rúa do Vista. Para cando teremos aberto o bar Toñito?? Non ves que tanto baranda pola cidade adiante non pode facer nada bo!!!<br /><br /><a href="http://myspacetv.com/index.cfm?fuseaction=vids.individual&videoid=1106165002">Baro Foro Encore</a><br><embed src="http://lads.myspace.com/videos/vplayer.swf" flashvars="m=1106165002&v=2&type=video" type="application/x-shockwave-flash" width="430" height="346"></embed>David A. Lareohttp://www.blogger.com/profile/02434892872223060512noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-35307370.post-27211852974187051402008-03-18T18:31:00.003+01:002008-03-18T18:39:42.256+01:00Video A_cultura_pre_o(k)upaMeses e meses de inconsistencia galaica, estupidez marinédica e falocentrismo na "neno-cidade" ou un bo enlace.<br /><br />Parabens rapazas, parabens.<br /><br /><a href="http://preokupa.blip.tv/#759375">http://preokupa.blip.tv/#759375</a>David A. Lareohttp://www.blogger.com/profile/02434892872223060512noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-35307370.post-83115386482525897362008-03-17T09:04:00.003+01:002008-03-17T09:18:40.634+01:00Parabens!!!Parabens... como palabra-resumen, como concepto-llave, como grito agónico también, llave inglesa en mano! A tod@s los que habéis hecho posible un espacio para la reflexión y la creación, un espacio vacío-lleno de credulidad y voluntad, en una ciudad infame, despiadada con la diferencia, una ciudad simpática con el odio zafio de aquell@s que odian las aristas: una ciudad redonda, parmenídea, igual a sí misma.<br />Atocha Alta 14.<br />AA14.<br />En esta semana de descanso dominical casi-permanente una tarea titánica se impone a cientos de nosotr@s (un ciento al menos, no?): abrir puertas-orejas a l@s que pregunten por las instrucciones del artefacto-casa. Es nuestra responsabilidad pertenecer y pertenecernos. Parabens!<br /><br />Ahí va la primera programación:<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_CN3SmLzfuZ0/R94pIBNY9_I/AAAAAAAAADc/6GOFdqyzJ_k/s1600-h/prog1_v_m.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_CN3SmLzfuZ0/R94pIBNY9_I/AAAAAAAAADc/6GOFdqyzJ_k/s320/prog1_v_m.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5178621839262939122" border="0" /></a>David A. Lareohttp://www.blogger.com/profile/02434892872223060512noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-35307370.post-73209530608930878852008-03-13T17:20:00.003+01:002008-03-13T17:34:38.673+01:00A Cultura pre(o)kupa<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://aculturapreokupa.blogaliza.org/"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_CN3SmLzfuZ0/R9lV5RNY9-I/AAAAAAAAAC8/ajqW-A5Zgz8/s320/cartaz_cultura_ok1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5177263688999565282" border="0" /></a><br />De ningures, ou do silencio máis absoluto e violento, sae un anaco de libertade e compromiso na cidade das metades a medias. Un espazo liberado, un espazo por liberar. Co seu nacemento volven á miña memoria as imaxes dunha Corunha atlántica, sen torres nin falos. Unha Corunha femia, pero non feminizada, de portas abertas ao absoluto e frío mar.<br />Okupar é, ou pode ser, tomar o corpo para sí e para os que forman a nosa corporeidade íntima. Agrupar e conxugar toda unha serie de forzas, expropiar á máquina capitalista do suor de moitos de nós, que de tanta rixidez estamos xa inmobeis.<br />Comprometerse ca vida de cada un de nós e facela máis habitable: destripar o monstruo: a primaveira.<br />O 14 de marzo comeza no barrio unha historia que xa pertence ao acontecer. Falando dela non lle facemos ningún ben. Hai que okuparse dela.<br />Animo!!David A. Lareohttp://www.blogger.com/profile/02434892872223060512noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-35307370.post-4103869191078536572008-02-10T21:44:00.000+01:002008-02-10T21:53:22.835+01:00Asemblea de precarias en formaciónMoi guapa está iniciativa dunha xente que, ainda que vive na cidade máis chic da Galiza, non comparten as tardes de domingo c@s coruñ@s máis auténti@s.<br /><br />Menos "nenos" e máis reflexión!!<br />Rompamos dunha puta vez o inmobilismo da nosa cidade!!<br />Ánimo.<br /><br />Descarga o primeiro número do seu fanzine <a href="http://cognitarias.blogaliza.org/files/2008/01/fanzinen1.pdf">aquí</a>.David A. Lareohttp://www.blogger.com/profile/02434892872223060512noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-35307370.post-15251467816279517742008-01-27T01:06:00.001+01:002008-01-27T01:10:51.879+01:00Concentración de apoio a Carlos Cela<object height="373" width="425">O Rubem e o Toni co gallo da detención do noso compañeiro Carlos e a concentración do xoves na Coruña<param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/LIyxA5EcXQw&amp;rel=1&amp;border=1"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/LIyxA5EcXQw&amp;rel=1&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="373" width="425"></embed></object>David A. Lareohttp://www.blogger.com/profile/02434892872223060512noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-35307370.post-73873099036311349362008-01-23T16:21:00.000+01:002008-01-23T17:00:17.139+01:00No puede ser.<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_CN3SmLzfuZ0/R5dkdmEap_I/AAAAAAAAACE/oqx2raqvQsM/s1600-h/ALBUM_APAISADA.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_CN3SmLzfuZ0/R5dkdmEap_I/AAAAAAAAACE/oqx2raqvQsM/s320/ALBUM_APAISADA.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5158702357774247922" border="0" /></a><br /><a href="http://www.lavozdegalicia.es/24horas/2008/01/23/00031201099880790494332.htm">http://www.lavozdegalicia.es/24horas/2008/01/23/00031201099880790494332.htm</a><br /><br /><br /><br />Estaba visto... y sabido. Tenemos unas elecciones moviditas y debemos, como buenos sociatas que somos, demostrar que somos implacables en la lucha contra el terrorismo.<br />Los que tenemos en la cabeza algo más que flequillo sabemos que los diarios y telediarios llevan varios días acompañando al poder en su carrera hacia la <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 204, 255);">criminalización del diferente</span>.<br />Hoy le ha tocado a Carlinhos, y a su familia, que no vive en ningún chalé de las afueras, sino en un barrio de mierda, con una vida de mierda, como la de todos los que tenemos que sufrir el acoso por nuestras ideas políticas en esta sociedad mecanizada, cada vez más lejos (pero por exceso) de la peor de las profecías catastrofistas.<br />Movilicémonos, no permitamos que esta corriente de higiene social avance un ápice más. Porque todos podemos caer, <span style="color: rgb(255, 0, 0);">solamente basta con que alguien haga aparecer algo donde no debe</span>...<br /><br />Carlos, desde aquí todo el apoyo a ti y a tu familia.<br /><br />Stop diversicidio!!David A. Lareohttp://www.blogger.com/profile/02434892872223060512noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-35307370.post-37753693028185688992008-01-18T13:31:00.000+01:002008-01-18T13:36:55.545+01:00Carta aberta ao RubemtxuPrezado amigo,<br /><br />estou abraiado pola escalada de ataques contra a túa persoa e os teus intereses. Estou igualmente abraiado (cunha proporcionalidade quimérica) polos numerosos e intelixentes "piropos" á túa persoa por parte dos sectores ben-pensantes da cidade. Eu non deixo de ser un cidadán máis, que traballa a esgallo por catro duros pero con inquietudes persoais máis aló da ropa de marca ou o sexo pagado. Desde aquí e por sempre quero deixar claro que:<br /><br />-NON debemos permitir a criminalización da cultura nin dos modos de vida que eleximos libremente.<br />-NON debemos asumir estas accións como procesos impersoais propios do sistema narcocapitalista.<br />-SI debemos exercer toda a presión posible sobre os actores e ideólogos deste tipo de accións.<br />-SI debemos aproveitar a nosa posición persoal para publicitar e deconstruir estas agresións, apropiándonos dos medios dos que dispoñemos: www, rúas, voces, traballo.<br /><br />Unha aperta moi forte. Vémonos estes días.<br /><br />Asinado,<br /><br />David Alfonsín Lareo<br /><br />http://www.lavozdegalicia.es/coruna/2008/01/18/0003_6490458.htm<br /><br />http://www.laopinioncoruna.es/secciones/noticia.jsp?pRef=2641_2_159349__A_Coruna_/_Metro-Denunciados-veinte-clientes-Orillamar-consumir-drogaDavid A. Lareohttp://www.blogger.com/profile/02434892872223060512noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-35307370.post-42379955414536623922008-01-15T17:56:00.000+01:002008-01-15T18:00:11.890+01:00Lo que somos...<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_CN3SmLzfuZ0/R4zmYRsmVBI/AAAAAAAAAB8/HCJG3RnvncE/s1600-h/baner_quienes.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp1.blogger.com/_CN3SmLzfuZ0/R4zmYRsmVBI/AAAAAAAAAB8/HCJG3RnvncE/s320/baner_quienes.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5155748978174088210" /></a><br />Tantas banalidades definitorias: que si el agua, que si el aire, que si un principio mágico que sólo unos cuantos elegidos conocen... lo que somos.<br />La metafísica es, sin duda alguna, revelacion, espejo imperfecto del conocimiento.<br />Navegando por internet, a la búsqueda de disfraz para estos carnavales que ya vienen durando una eternidad me encontré con esta foto. Ay, Marina, hay que ver lo que somos verdad??<br />Menos mal que nos seguimos queriendo.David A. Lareohttp://www.blogger.com/profile/02434892872223060512noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-35307370.post-6361314048526105272008-01-05T21:11:00.000+01:002008-01-05T21:20:11.568+01:00Yo no me alegro<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_CN3SmLzfuZ0/R3_mWxsmVAI/AAAAAAAAAB0/qEnIjaYln0Y/s1600-h/juan-carlos-franco-heredero.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp2.blogger.com/_CN3SmLzfuZ0/R3_mWxsmVAI/AAAAAAAAAB0/qEnIjaYln0Y/s320/juan-carlos-franco-heredero.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5152089777707045890" /></a><br />Pues no. Después de todo un día aguantando las soplapolleces de unos idiotas con dinero felicitando a otro idiota con más dinero he decidido postear esta mini-entrada.<br />A mi no me hace feliz que un fascista con moralidad dudosa (yo no suelo pegarle tiros a mi hermano, y menos en la frente), proveniente de una familia de verdugos, nombrado por un dictador cumpla años. No. Lo siento. A mi no me alegra en absoluto.David A. Lareohttp://www.blogger.com/profile/02434892872223060512noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-35307370.post-17824253610430055132008-01-03T21:30:00.000+01:002008-01-03T21:58:32.781+01:00No cambies de gadget: aprende a usarlo!<object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/B8H29jU8Wrs&rel=1"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/B8H29jU8Wrs&rel=1" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br />Siempre he considerado, una vez superada la menos locuaz de las adolescencias, los "gadgets sociales" como un intento fallido de pertenencia a una "über"humanidad que, de ser así de mezquina, tendría a Tom Cruise o cualquier otro pelagatos por gurú posmoderno. Aunque el viejo walkman supuso para los amantes de la música un claro avance sobre el "apaga eso ya" o "ya vale de iron maiden por hoy" esta claro que la rentabilidad funcional de los nuevos gadgets está totalmente desfasada frente a lo que puede "molar" tener un iphone o conectarse via wifi a la música de mi casa desde el autobús camino a la "facul". Al igual que la estupidez (esta última, por desgracia, bastante escorada a la izquierda: faltaría más que los rojos no pudieran ser estúpidos también) de apocopar las palabras por memez o tal vez por ser incapaces de encontrar la originalidad en las palabras sino en la ausencia de ellas (habita', compa', facul', finde'), también atendemos cariacontecidos al resurgir de la tecnología como gilipollez postureísta que nada aporta, mucho muestra, oprime y, de paso: domina.<br />Ya casi se nos ha olvidado que la tecnología, frente a la cocina o el interiorismo, no está diseñada para producir placer estético (por lo tanto libertad), sino que agarra (nos agarra) tanto como un logos magnífico que pudiera conocerlo todo, apoderándose de las diferencias y ofreciendo a cambio variedades: una gama de colores muy reducida frente al inmenso cuadro multicolor de lo original.<br />No seamos tan originales. Supeditemos la tecnología al crecimiento y al conocimiento.<br />Como bien apuntó un día un sabio profesor en mis años de Zalaeta: nunca pases a la siguiente línea sin saber que has entendido la primera. No cambies de móvil: aprende a usarlo! No te compres un mega portatil empeñándote XX meses: linuxea! Serás más libre.David A. Lareohttp://www.blogger.com/profile/02434892872223060512noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-35307370.post-48288708603343674162007-12-24T19:23:00.000+01:002007-12-24T19:51:57.519+01:00Zeitgeist, como puños!!Entre redes sociales, blogs y correos electrónicos uno puede satisfacer en mayor o menor grado sus deseos de conocimiento. Desvelar el manto de la tan rentable ignorancia no es ya monopolio de bibliotecas, aulas (si acaso alguno vez lo ha sido) o demás foros tradicionales. Prueba de ello son las numerosas producciones audiovisuales que surgen en ciertos "ambientes" web. Desafiar al conocimiento socialmente establecido en cuestiones que interesan a los poderosos siempre ha sido un ejercicio de salud mental muy recomendable. En Zeitgeist se desvelan una serie de verdades asumidas por la sociedad (la nuestra, judeo-cristiana occidental capitalista) haciendo genealogía, rudimentaria, pero genealogía al fin. Merece la pena.<object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/BmxjQoWbDoM&amp;rel=1"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/BmxjQoWbDoM&amp;rel=1" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="355" width="425"></embed></object> Esto es sólo un extracto de un documental de casi dos horas, el resto lo podeis ver en YouTube buscando por Zeitgeist o en la web del Zeitgeist (mira en los links del blog).David A. Lareohttp://www.blogger.com/profile/02434892872223060512noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-35307370.post-55052395942174149482007-12-14T19:27:00.000+01:002007-12-14T20:15:29.135+01:00Petit mon amourHai un par de días que se fala do Orzán nos xornais e telexornais do estado. Unha morte. Normal. A morte sempre é noticia. Alcohol, ceas de empresa, a muller lonxe, o mozo tamén, imos dar unha volta que así non che vou a ningures, anda que mira as ondas, vaite saber ti que máis e unha moza de 32 aniños morta por... festa, droga, falta de sentidiño, ir cun par de cagóns... borrachos coma cubas.<br />As mortes do mar son moitas, e cada unha leva a súa dor. O mar, dinamo incrible, de fauces insaciabeis coñece ben as bágoas de nais, pais, irmáns de mariñeiros que nunca volveron (algúns nin sequera mortos) desa boa tempada no Gran Sol.<br />E mentres o Manolo vai e lle mete lume ao bar. Manda carallo! Os do Orzán somos así. Duros e paspanes. De lombo forte, capaces tamén de "esconxurar" ca merda do caballo nos oitenta e tirar p'adiante con catro vellas putas, desas de postal.<br />Descanse en paz Petit mon amour!David A. Lareohttp://www.blogger.com/profile/02434892872223060512noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-35307370.post-25355757604505296502007-11-22T17:00:00.000+01:002007-11-22T17:30:39.797+01:00Os dentes da miseriaNo ano 1995 estaba eu metido en historias de medias e de carreiras ( desas que lle levan a un a vivir o que vive, ou quizáis non, porque ao final un vive e punto) cando un profesor de Filosofía comentou a noticia da morte de Popper. Catro minutos nun aula chea de feromonas e basta. A verdade é que quizáis era xusto que ese epitafio pertencese ao "amable Karl", pero o que realmente pasaba era que esa non era noticia nin era nada. Se hai unha morte que o ano 1995 nos deixou (respetando a morte dos amados de cada un) é a do máis infame dos sabios: Emile M. Cioran.<br />Cioran foi o meu compañeiro de prestación (a mítica PSS), nunha biblioteca estéril, onde os únicos libros abertos eran os libros de texto dos pobres rapaciños que unha mestra histérica condenaba a ler unha e outra vez. Cioran viaxou conmigo a Napoles, catro días de tren e fame, e máis tren, e unha banana (grazas, señora), e máis tren... e alí estaba Cioran tamén, na Piazza Garibaldi, naquela pensión con carrachas como cans (máis tarde sabería que ese non era bo sitio para un estudiante estranxeiro). E nas rúas empedradas dun "pueblo blanco" moi especial, ao pe das serras, ao carón do Mediterráneo, alén da Castela cobarde... alí estaba Cioran, ca febre liquidando as neuronas unha a unha, os ciumes enfermizos e o malviver de catro galegos dispostos a liquidar as proibicións a golpe de gintonic. Pero os tempos mudaron e hai tempo que Cioran non aparece nos estantes cada vez máis baleiros, con máis cacharros e menos follas. E eu pensaba que Cioran ficaría sen ninguén que lle aloumiñase os cabelos xa brancos de tanta terra (eso si que o sabía, el non podía estar nun pisiño deses con macetas na porta), esquecido pola adolescencia, citado nos bares de cando en vez. Morto.<br />Pero hoxe descubrín que non é así. Cioran aínda esta conmigo. E non, tampouco está enterrado nunha soidade infinita: Simone Boué aloumiña os seus cabelos brancos, enxuga o suor de percorrer toda Francia en bicicleta, calma os ánimos da xenialidade impotente, comparte un café, e quizáis un cigarriño, porque: Emilio, unha vez mortos, por que non pegarlle outra vez ao Ducados?David A. Lareohttp://www.blogger.com/profile/02434892872223060512noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-35307370.post-17579105835117203552007-11-19T00:06:00.000+01:002007-12-14T19:47:10.045+01:00Mierda!<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_CN3SmLzfuZ0/R0DHErGPXBI/AAAAAAAAAAU/S9jA4AYQNNY/s1600-h/foto_carlos.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5134322458304666642" style="FLOAT: left; MARGIN: 0pt 10px 10px 0pt; CURSOR: pointer" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_CN3SmLzfuZ0/R0DHErGPXBI/AAAAAAAAAAU/S9jA4AYQNNY/s320/foto_carlos.jpg" border="0" /></a><br />La violencia fascista se ha llevado por delante la vida de <span style="FONT-WEIGHT: bold">Carlos Javier Palomino</span>. Seguramente muchos hemos tenido <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_0">dieciséis</span> años (otros los <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_1">tendréis</span>) y sabemos que la sangre <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">hierve</span> como un infinito de notas multicolores en el piano de la adolescencia. Nos apetece probar nuevas melodías, conocer las oberturas de todas y cada una de las sinfonías, y despertar al día siguiente con la resaca del saber que asoma, el saber de la piel del otro, de la voz de los muchos. Las vidas valen mucho más que las ideas, y, por supuesto, mucho más que los miserables desquicios de los fascistas. Me cago en la estética de la guerra. Mierda! Esperemos que este combate termine en los telediarios sensacionalistas.David A. Lareohttp://www.blogger.com/profile/02434892872223060512noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-35307370.post-53438853395940676732007-11-16T20:59:00.000+01:002007-12-14T19:48:21.181+01:00Pacotilla<a href="http://bp3.blogger.com/_CN3SmLzfuZ0/Rz34tbGPXAI/AAAAAAAAAAM/kHTWby8Ua-Y/s1600-h/sufranciscovazquez.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5133532609523964930" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_CN3SmLzfuZ0/Rz34tbGPXAI/AAAAAAAAAAM/kHTWby8Ua-Y/s320/sufranciscovazquez.jpg" border="0" /></a><br /><div>Algunos nombres pertenecen a la interminable lista de incorruptibles guardianes del poder. Con gran ahínco y tesón se encargan día a día de promover el más rancio de los status quo, la más miserable de las dependencias: la pela es la pela... y tiro porque me toca (a mí, no a ti). Entre ellos encontramos a nuestro amado Paco Vázquez, controvertida figura que puede citar indistintamente a Ernst Bloch o a Monseñor Escrivá de Balaguer, incluso dentro del mismo discurso, con una gimnofléxica virtud para batallar en todos los frentes del euro vil. Abandonando su ciudad, a la que bien pudieran cambiar de nombre, rematando de una vez por todas con la dicotomía tan otrora citada de la dichosa L, tuvo en bien no hacerlo sino por la única que le pudiera otorgar mayor cercanía con el Altísimo: el Vaticano. Ignoramos si su idea de la virtud pasa por el blanco inmaculado del Sr. Mazinger o más bien por los turbios negocios de la Mayor Empresa Jamás Montada, aunque nuestra enferma intuición nos hace decantarnos por esta última opción. Allá en el Vaticano todavía se agitará con los graves problemas que arremeten contra su feudo (el botellón, la inseguridad de las abuelas,...) y no dudará en llamar, como bien acostumbrados los tiene, a cualquiera de sus acólitos de baja moral y mucha cuerda para ejecutar sin demora alguna la conveniencia de turno, gatopardiana acción que en sí misma es nula. Es por ello que proponemos una nueva etiqueta para esta esquina de tierra que pretende ser ciudad, en la que, por avatares del destino (hay quien nace con un apellido, otros lo hacemos, y ya con ello tenemos condena suficiente) venimos respirando, pues vivir, lo que se dice vivir, eso es otra cosa. Sí. Pacotilla. Bienvenidos señoras y señores a la nueva Pacotilla.</div>David A. Lareohttp://www.blogger.com/profile/02434892872223060512noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-35307370.post-1159638593484943322006-09-30T19:49:00.000+02:002007-12-14T19:49:24.525+01:00Acoso inmobiliario<p class="MsoNormal">Antes jugaba en la calle. Mi calle. En cada ventana había una madre, o una abuela. Algunas tenían mallas de colores y una permanente de trescientas pesetas. Nos observaban mientras descubríamos un deporte, o algún juego de equipo, de esos de sudar mucho y terminar con la respiración a toda máquina. Casa. El portal es casa. En verano nos demorábamos hasta las doce o más, con miles de ojos comprendiendo en silencio que el mundo era para nosotros. Teníamos cinco años, once, a veces hasta dieciocho o más. Todos éramos vecinos, o hermanos, o amigos. Pero cada vez era más tarde. Las once pasaron a ser las ocho, y luego ni siquiera eso. Mis compañeros del colegio me decían que sus madres no querían que vinieran a mi casa, que por qué no llevaba yo la consola a las suyas, frente al paseo marítimo, o más allá. Un día mis padres me contaron que vendría una señora a visitarnos por la tarde. Tenía cara de pocos amigos, parecía tan enfadada… Hablaba de metros cuadrados, o redondos, ya no me acuerdo, y luego le dio la mano a mi padre. Cuando se fue mi madre estaba muy contenta. Nos iban a dar una casa. ¿Otra?, le pregunté yo. ¿Vamos a tener otra casa? Ella sonreía. Y aquel día llegó. Mi abuelo, los vecinos, aquel hombre con la furgoneta, todos subiendo y bajando las escaleras de madera a toda prisa, cargados hasta arriba: la tele, los juguetes, las sillas, la estufa, todo. Se lo llevaron todo. Mi padre me contó más tarde que tenía que haber pedido más. Cincuenta mil pesetas. Cincuenta mil sucias pesetas por diecisiete años de vida. Nuestra vida.</p><p class="MsoNormal">Ahora vengo mucho. A veces me parece que todo es como antes, nos demoramos en la calle, jugando, y las madres tras los cristales. Observando. Robándole horas al sueño. Entre cerveza y cerveza alguno presume de llevar ya muchos años parando en el bar. Es cierto. Toñito lleva toda la vida. Con cuatro años nos escondíamos en la última mesa con tebeos hasta que mi madre venía a buscarme para darme la merienda. Pero ahora los niños ya no viven aquí. Ni las señoras con la permanente de trescientas pesetas. Me dice Toñito que si sé de alguien que busque piso, que el segundo se ha quedado libre. ¿Que cuánto pido? Trescientos eurillos. Al mes. Toda una vida.</p>David A. Lareohttp://www.blogger.com/profile/02434892872223060512noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-35307370.post-1159638408829935982006-09-30T19:44:00.000+02:002007-12-14T19:48:54.101+01:00No le de una segunda oportunidad<p class="MsoNormal">El nunca te la ha dado. Ahora es un recuerdo fotográfico aquella sonrisa el día que tu amiga inmortalizo un abrazo inocente en la sala de fiestas, tan encendidas las luces, las ocho y media en el reloj. Pero merecía la pena, a ti te gustaban más los que se demoraban en el baile hasta que anochecía el verano en la vega, ellos tenían manos firmes, brazos atléticos de hormigón, delicados sobre el talle también. Lo del coche ya era otro cantar, mejor apresurarse y coger todavía el “trole” de las y media. En verdad era tan romántico… Esa foto y también aquella en Mónsul, ya ceñido el abrazo: las sardinas, la arena en el pan, aquel tropezón tan poco accidental, y tú en lo alto, ahora él. Lo amabas, ¿recuerdas? Sí. Tanto. Aquella enfermera apresurada que eras, que en la casa faltaban las perras y ya tus padres escatimaban tanto correr de aquí para allá: ¡qué dieciocho años más hermosos tenías! En verdad tu padre temía más por los mozos que te pretendían, sí, que ya él sabía cuando le tomabas el brazo en la plaza, los domingos, que aquellas sonrisas de sus compadres no se debían tanto a las correrías en común y los años de taberna como a las piernas de su niña… no tan niña ya. Pero la mejor era la de la boda de Encarna, porque para algo habías estado tres semanas cosiendo sin parar, aún recuerdas como se quejaba tu madre por esa afición perdida años atrás; siempre habías sido buena con la costura. En el centro tú, tan brillante, con alegría para los trescientos invitados, que ya se veía venir. Con qué envidia se escondían tras el vermouth tus compañeras de clase, ellas tan estiradas, ahora entre los hielos vigilaban cada movimiento de tu vestido, y también de sus manos, ¡qué caricias no te faltaban! Y él junto a ti. El pelo hacia atrás y la nuca y las patillas recién afeitadas, con aquel traje que habíais ido a comprar, tú y su madre. Un gran chico, sí. Te llevas lo mejor de mi casa, él se merece todo. Y a los seis meses, de blanco, en otra mano aparece aquella instantánea, hipócrita frente al cura, que bien sabía el párroco también los apuros que pasabas ya. Pero era todo tan complicado, entre el trabajo…, y ahora lo del compromiso, él que siempre había sido muy independiente: ¡normal!, trabajando desde los doce añitos que llevaba la criatura. Cuestión de tiempo, de estabilizarse, los dos, en la casa, juntos: eso era lo más importante. Y lo fue, treinta y dos años juntos. Pero ya no. Nunca más. No le des otra oportunidad. El no te la ha dado. </p>David A. Lareohttp://www.blogger.com/profile/02434892872223060512noreply@blogger.com