29/10/2009

Picos, ou a praciña Pastoriza: Obradoiros Invisibeis '09

Convoco aos benqueridos lectores deste blog ás xornadas organizadas na Corunha nos próximos dias pola Universidade Invisibel coa colaboración da Concelleria de Mocidade: 

Debates Experimentais para Mocidade | Obradoiros Invisibeis’09.

O meu amigo Iago, de Ergosfera, elexiu cun criterio moi axustado (mesmo inconscientemente) a ludoteca oficial do barrio: Picos de arriba, ou, como deron en chamar: a praciña de Pastoriza.
Eixo (Pop)Metropolis. Sim city: videoxogos e metropolis prolongará, por uns dias, os xogos tradicionais que habitaron durante moitos anos a praza. O che, as canicas e mil e unha falcatruadas infantís, que inclúen desde a adopción de cans de palleiro ás tropelías sexuais da primeira adolescéncia, veran-se substituidas polas novas tecnoloxias e o magnífico traballo das xentes da Invisibel (nas que me incluo, non sei se por dereito ou porque si).

Parabéns Invisibel. Parabéns irmáns Hauser. Parabéns Ergosfera. Parabéns Toñito. Parabéns rua do Vista e xentrificadores profesionais.

Hoxe sinto-me un pouquiño máis orgulloso (ese orgullo irracional de ter nacido nun lugar aleatório) de ter nacido na rúa do Orzán, e tamén de ter perdido centos de canicas en Picos. Sinto-o Toñi, ben sei que custaba moito traballo gaña-las.

Eixo (Pop)Metropolis. Sim city: videoxogos e metropolis.
Hablamos de cultura (pop)pular pero en este caso nos referimos más bien al papel que los videojuegos toman en nuestra sociedad. ¿Por qué videojuegos? En primer lugar por una cuestión meramente cuantitativa, pues los videojuegos conforman hoy la primera industria cultural, ya por delante del cine -y aún a pesar de eso, se trata de un territorio prácticamente inexplorado por la crítica. En segundo lugar, nos interesan los videojuegos porque definen nuevos espacios de interacción social (gamespace) más allá de la pantalla de nuestro televisor, nuevas epistemologías de la imagen y nuevas políticas de la narración. En los videojuegos encontramos también alegorías (algorítmicas) de nuestro mundo. Exploraremos a través de una instalación/exposición/debate una de estas alegorías, aquella que tiene que ver con Sim City -videojuego de gestión urbanística de gran popularidad- y las calles por las que andamos diariamente.

Datas eixo (pop)metropolis
>> Xoves 26 de Novembro (Instalación)
Titulo: Sim City: Videoxogos e metropolis.
Presenta: Ergosfera e Universidade Invisibel.
Lugar e hora: Praciña Pastoriza. Instalación/exposición de 13:00h a 20:00h.


Ver mapa más grande

14/10/2009

Love is evil, según Zizek



Procrastinando en las horas que me llevan del tedio laboral al tedio laboral he estado revisitando un vídeo de Zizeky me encuentro muy cómodo con algunas de sus afirmaciones, ambos tenemos un horizonte cultural similar (aunque no comparto su afición a la música culta) y ello me hace asumir sus postulados como algo divertido. Porque Slavoj, eres un tipo divertido,¿ lo sabes verdad? Ese inglés correctísimo con acento de Caión me apasiona.
La locura de Zizek, legible en su modo de hablar, en su vehemencia, es algo que echo de menos en mi monótono trabajo como gestor de proyectos/creativo/administrativo. Es la locura del adolescente de ojos brillantes del que tu compañero de piso se enamora. La locura del que ha decidido ser. Una pasión intacta por la vida, como la que Cioran sentía por Bach, como la que yo mismo siento por la fiesta.

01/10/2009

Cidades fantasma



Enredado unha vez máis cas prometedoras (e reais) aplicacións da Realidade Aumentada nos dispositivos móbeis atopei un artigo en http://bldgblog.blogspot.com/2009/10/phantom-city.html, un blogue moi interesante onde aparecen de cando en vez novas relacionadas ca arquitectura, o urbanismo, a sostenibilidade urbana, etc.
As cidades fantasma son aquelas cidades ocultas polas decisións políticas que fixeron imposíbeis proxectos arriscados, odiosos, estúpidos ou voraces. Imaxinade a Buckminster Fuller convivindo co máis rancio dos arquitectos americanos nun mesmo entorno. Iso, e moito máis, é a realidade aumentada.