27 enero, 2008
23 enero, 2008
No puede ser.

http://www.lavozdegalicia.es/24horas/2008/01/23/00031201099880790494332.htm
Estaba visto... y sabido. Tenemos unas elecciones moviditas y debemos, como buenos sociatas que somos, demostrar que somos implacables en la lucha contra el terrorismo.
Los que tenemos en la cabeza algo más que flequillo sabemos que los diarios y telediarios llevan varios días acompañando al poder en su carrera hacia la criminalización del diferente.
Hoy le ha tocado a Carlinhos, y a su familia, que no vive en ningún chalé de las afueras, sino en un barrio de mierda, con una vida de mierda, como la de todos los que tenemos que sufrir el acoso por nuestras ideas políticas en esta sociedad mecanizada, cada vez más lejos (pero por exceso) de la peor de las profecías catastrofistas.
Movilicémonos, no permitamos que esta corriente de higiene social avance un ápice más. Porque todos podemos caer, solamente basta con que alguien haga aparecer algo donde no debe...
Carlos, desde aquí todo el apoyo a ti y a tu familia.
Stop diversicidio!!
18 enero, 2008
Carta aberta ao Rubemtxu
Prezado amigo,
estou abraiado pola escalada de ataques contra a túa persoa e os teus intereses. Estou igualmente abraiado (cunha proporcionalidade quimérica) polos numerosos e intelixentes "piropos" á túa persoa por parte dos sectores ben-pensantes da cidade. Eu non deixo de ser un cidadán máis, que traballa a esgallo por catro duros pero con inquietudes persoais máis aló da ropa de marca ou o sexo pagado. Desde aquí e por sempre quero deixar claro que:
-NON debemos permitir a criminalización da cultura nin dos modos de vida que eleximos libremente.
-NON debemos asumir estas accións como procesos impersoais propios do sistema narcocapitalista.
-SI debemos exercer toda a presión posible sobre os actores e ideólogos deste tipo de accións.
-SI debemos aproveitar a nosa posición persoal para publicitar e deconstruir estas agresións, apropiándonos dos medios dos que dispoñemos: www, rúas, voces, traballo.
Unha aperta moi forte. Vémonos estes días.
Asinado,
David Alfonsín Lareo
http://www.lavozdegalicia.es/coruna/2008/01/18/0003_6490458.htm
http://www.laopinioncoruna.es/secciones/noticia.jsp?pRef=2641_2_159349__A_Coruna_/_Metro-Denunciados-veinte-clientes-Orillamar-consumir-droga
15 enero, 2008
Lo que somos...

Tantas banalidades definitorias: que si el agua, que si el aire, que si un principio mágico que sólo unos cuantos elegidos conocen... lo que somos.
La metafísica es, sin duda alguna, revelacion, espejo imperfecto del conocimiento.
Navegando por internet, a la búsqueda de disfraz para estos carnavales que ya vienen durando una eternidad me encontré con esta foto. Ay, Marina, hay que ver lo que somos verdad??
Menos mal que nos seguimos queriendo.
05 enero, 2008
Yo no me alegro

Pues no. Después de todo un día aguantando las soplapolleces de unos idiotas con dinero felicitando a otro idiota con más dinero he decidido postear esta mini-entrada.
A mi no me hace feliz que un fascista con moralidad dudosa (yo no suelo pegarle tiros a mi hermano, y menos en la frente), proveniente de una familia de verdugos, nombrado por un dictador cumpla años. No. Lo siento. A mi no me alegra en absoluto.
03 enero, 2008
No cambies de gadget: aprende a usarlo!
Siempre he considerado, una vez superada la menos locuaz de las adolescencias, los "gadgets sociales" como un intento fallido de pertenencia a una "über"humanidad que, de ser así de mezquina, tendría a Tom Cruise o cualquier otro pelagatos por gurú posmoderno. Aunque el viejo walkman supuso para los amantes de la música un claro avance sobre el "apaga eso ya" o "ya vale de iron maiden por hoy" esta claro que la rentabilidad funcional de los nuevos gadgets está totalmente desfasada frente a lo que puede "molar" tener un iphone o conectarse via wifi a la música de mi casa desde el autobús camino a la "facul". Al igual que la estupidez (esta última, por desgracia, bastante escorada a la izquierda: faltaría más que los rojos no pudieran ser estúpidos también) de apocopar las palabras por memez o tal vez por ser incapaces de encontrar la originalidad en las palabras sino en la ausencia de ellas (habita', compa', facul', finde'), también atendemos cariacontecidos al resurgir de la tecnología como gilipollez postureísta que nada aporta, mucho muestra, oprime y, de paso: domina.
Ya casi se nos ha olvidado que la tecnología, frente a la cocina o el interiorismo, no está diseñada para producir placer estético (por lo tanto libertad), sino que agarra (nos agarra) tanto como un logos magnífico que pudiera conocerlo todo, apoderándose de las diferencias y ofreciendo a cambio variedades: una gama de colores muy reducida frente al inmenso cuadro multicolor de lo original.
No seamos tan originales. Supeditemos la tecnología al crecimiento y al conocimiento.
Como bien apuntó un día un sabio profesor en mis años de Zalaeta: nunca pases a la siguiente línea sin saber que has entendido la primera. No cambies de móvil: aprende a usarlo! No te compres un mega portatil empeñándote XX meses: linuxea! Serás más libre.