Entre redes sociales, blogs y correos electrónicos uno puede satisfacer en mayor o menor grado sus deseos de conocimiento. Desvelar el manto de la tan rentable ignorancia no es ya monopolio de bibliotecas, aulas (si acaso alguno vez lo ha sido) o demás foros tradicionales. Prueba de ello son las numerosas producciones audiovisuales que surgen en ciertos "ambientes" web. Desafiar al conocimiento socialmente establecido en cuestiones que interesan a los poderosos siempre ha sido un ejercicio de salud mental muy recomendable. En Zeitgeist se desvelan una serie de verdades asumidas por la sociedad (la nuestra, judeo-cristiana occidental capitalista) haciendo genealogía, rudimentaria, pero genealogía al fin. Merece la pena. Esto es sólo un extracto de un documental de casi dos horas, el resto lo podeis ver en YouTube buscando por Zeitgeist o en la web del Zeitgeist (mira en los links del blog).
24 diciembre, 2007
14 diciembre, 2007
Petit mon amour
Hai un par de días que se fala do Orzán nos xornais e telexornais do estado. Unha morte. Normal. A morte sempre é noticia. Alcohol, ceas de empresa, a muller lonxe, o mozo tamén, imos dar unha volta que así non che vou a ningures, anda que mira as ondas, vaite saber ti que máis e unha moza de 32 aniños morta por... festa, droga, falta de sentidiño, ir cun par de cagóns... borrachos coma cubas.
As mortes do mar son moitas, e cada unha leva a súa dor. O mar, dinamo incrible, de fauces insaciabeis coñece ben as bágoas de nais, pais, irmáns de mariñeiros que nunca volveron (algúns nin sequera mortos) desa boa tempada no Gran Sol.
E mentres o Manolo vai e lle mete lume ao bar. Manda carallo! Os do Orzán somos así. Duros e paspanes. De lombo forte, capaces tamén de "esconxurar" ca merda do caballo nos oitenta e tirar p'adiante con catro vellas putas, desas de postal.
Descanse en paz Petit mon amour!