
La palabra panóptico apareció en mi vocabulario allá por el año 98, peleando contra la Institución Educativa por hacerme un hueco en la insufrible maraña de precariedades organizadas que conforman el (sabio) mercado laboral. En aquel tiempo era menester "gestionar" con gran diligencia las 35000 pesetillas que mi familia (hermano, padres, abuelos,...) facilitaba para tan noble causa, a saber, labrarse un futuro (una comuna de seis personas, los quesos de tetilla y los chorizos de casa permitían, junto con las verduleras de la plaza de abastos que los niveles de hierro se mantuviesen dentro de lo saludable). En esa precariedad "relativa" (pues la elasticidad de las pesetas de aquella época era increible) comencé a frecuentar lecturas tan anódinas como los anuarios del Banco de España u otras fuentes igualmente aburridas e insulsas. Yo quería ser como Michel Foucault o Roland Barthes, hasta flirteaba con los buenos mozos que convivían conmigo intentando despertar un germen de homosexualidad latente, pero nada... ni mi capacidad investigadora estaba a la altura del calvo insigne, ni mi prosa era tan sensual como la del francecito peleón, ni mis microensayos pasaban de ser folio y tinta.
En aquel entonces una prisión se convirtió para siempre en una máquina atravesada en su conjunto por estrategias de poder-dominación. Poco a poco he ido ampliando esa concepción Benthamiana a otros "artefactos" más o menos panópticos, como la Universidad (el aula), las discotecas (manguta incluído), las ciudades, Internet,...
Aquel hombrecito siniestro, vestido "a la republicana", que tanto me recordaba a la hormiga Ferdi me mostró en sus incomprensibles lecciones que la filosofía podía ser todo lo que uno quisiese de ella, pero nunca una servil herramienta para la dominación. Comprender aquellas lecciones (ahora sé que el pobre Foucault no tenía demasiada culpa) era un ejercicio excesivo para nuestras mentes embotadas de kalimotxo, licor-café y ácido lisérgico. Aquellas tardes de Moral (ese era el nombre que recibía la asignatura en el plan de estudios, nombre que nunca nadie se atrevió a cuestionar) podían ser un suplicio de dos horas o una liberación infinita.
Muchas gracias,... Michel.
27 abril, 2008
Panóptico
25 abril, 2008
Balcadelia
Tamén o malgusto (fixádevos nas tipas que acompañan sempre aos líderes postbalcánicos, tipo Eugene Hütz ou o Shantel mesmo) pode ter o seu punto de trasgresión. Gostaríame atopar un artista capaz de darlle ese aire liberador ao flamenco, non si?? (co perdón de Enriquinho Morente...)
É ben certo que nunha cidade condenada á imitación e fraudoplexia textil non podería haber outro lugar onde a música balcánica prendese a mecha. A rúa do Vista. Para cando teremos aberto o bar Toñito?? Non ves que tanto baranda pola cidade adiante non pode facer nada bo!!!
Baro Foro Encore
18 marzo, 2008
Video A_cultura_pre_o(k)upa
Meses e meses de inconsistencia galaica, estupidez marinédica e falocentrismo na "neno-cidade" ou un bo enlace.
Parabens rapazas, parabens.
http://preokupa.blip.tv/#759375
17 marzo, 2008
Parabens!!!
Parabens... como palabra-resumen, como concepto-llave, como grito agónico también, llave inglesa en mano! A tod@s los que habéis hecho posible un espacio para la reflexión y la creación, un espacio vacío-lleno de credulidad y voluntad, en una ciudad infame, despiadada con la diferencia, una ciudad simpática con el odio zafio de aquell@s que odian las aristas: una ciudad redonda, parmenídea, igual a sí misma.
Atocha Alta 14.
AA14.
En esta semana de descanso dominical casi-permanente una tarea titánica se impone a cientos de nosotr@s (un ciento al menos, no?): abrir puertas-orejas a l@s que pregunten por las instrucciones del artefacto-casa. Es nuestra responsabilidad pertenecer y pertenecernos. Parabens!
Ahí va la primera programación:
13 marzo, 2008
A Cultura pre(o)kupa

De ningures, ou do silencio máis absoluto e violento, sae un anaco de libertade e compromiso na cidade das metades a medias. Un espazo liberado, un espazo por liberar. Co seu nacemento volven á miña memoria as imaxes dunha Corunha atlántica, sen torres nin falos. Unha Corunha femia, pero non feminizada, de portas abertas ao absoluto e frío mar.
Okupar é, ou pode ser, tomar o corpo para sí e para os que forman a nosa corporeidade íntima. Agrupar e conxugar toda unha serie de forzas, expropiar á máquina capitalista do suor de moitos de nós, que de tanta rixidez estamos xa inmobeis.
Comprometerse ca vida de cada un de nós e facela máis habitable: destripar o monstruo: a primaveira.
O 14 de marzo comeza no barrio unha historia que xa pertence ao acontecer. Falando dela non lle facemos ningún ben. Hai que okuparse dela.
Animo!!
10 febrero, 2008
Asemblea de precarias en formación
Moi guapa está iniciativa dunha xente que, ainda que vive na cidade máis chic da Galiza, non comparten as tardes de domingo c@s coruñ@s máis auténti@s.
Menos "nenos" e máis reflexión!!
Rompamos dunha puta vez o inmobilismo da nosa cidade!!
Ánimo.
Descarga o primeiro número do seu fanzine aquí.